Sakramenty i pogrzeb

Spowiedź Św.

w niedziele i święta:
w czasie Mszy Św.

przez cały tydzień:
przed Mszą Św.

w I piątek miesiąca:
od 16:00

Spotkanie z Chrystusem w sakramencie pokuty i pojednania wymaga odpowiedniego usposobienia i należytego przygotowania. Usposobieniem jest miłość ku Bogu, a wyraża się ona przez szczerą wolę i gotowość do poprawy, co każe nam podjąć trud odpowiedniego przygotowania się do spowiedzi. Trud ten polega na spełnieniu wszystkich warunków pokuty.

Aby dobrze odprawić spowiedź św. należy spełnić pięć warunków dobrej spowiedzi:

1. Rachunek sumienia - Rachunek sumienia jest to przypomnienie sobie popełnionych grzechów.

   Rachunek sumienia ma na celu pomóc mi poznać siebie i ocenić w świetle Ewangelii, Chrystusowego Krzyża, przykazań Bożych, obowiązków oraz moralności chrześcijańskiej. Na rachunku sumienia trzeba poznać swoje zaniedbania, niedoskonałości, niewierności, niewykorzystanie czasu i, co nie mniej ważne, okazji do dobrego.

   Ponieważ jako chrześcijanin powinienem nie tylko unikać zła, lecz przede wszystkim czynić dobro. Moje całe życie ma wyrażać miłość do Boga i bliźnich. Dlatego podczas rachunku sumienia nie mogę pytać tylko o zło, które wyrządziłem, ale również o dobro, którego nie uczyniłem.

2. Żal za grzechy - Żałuje za grzechy ten, kto smuci się, że zgrzeszył i postanawia poprawę.

3. Mocne postanowienie poprawy - Następstwem prawdziwego i szczerego żalu jest postanowienie poprawy.

4. Szczera spowiedź - Wyznanie wszystkich grzechów. Na spowiedzi mówi się prawdę. Kapłanowi nie wolno niczego powiedzieć, co usłyszał w konfesjonale. Obowiązuje go tajemnica spowiedzi. Świadome zatajenie grzechu ciężkiego przy spowiedzi powoduje, iż spowiedź nie daje odpuszczenia grzechów i jest świętokradztwem. Nie wyznanie grzechu ciężkiego przez zapomnienie sprawia, że taka spowiedź jest ważna, a zapomniany grzech należy wyznać przy następnej spowiedzi.

   Szczere wyznanie grzechów wobec kapłana stanowi kluczową część sakramentu pokuty. Na spowiedzi penitent powinien wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, których jest świadomy po starannym zbadaniu własnego sumienia – choćby chodziło o grzechy najbardziej skryte – jeżeli jeszcze nigdy nie były one w sakramencie pokuty wyznane (zob. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1456-1457). Wymagane jest też podanie ich liczby. Wyznanie tych grzechów w spowiedzi sakramentalnej jest jedynym zwyczajnym sposobem ich odpuszczenia. Grzechy śmiertelne są więc materią konieczną sakramentu spowiedzi.

5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu - Zadośćuczynicie bliźniemu polega na naprawieniu wyrządzonej mu krzywdy i szkody.

Dobrze przeżywany sakrament pokuty i pojednania prowadzi człowieka do poznawania Pana Boga i coraz większej z Nim zażyłości. Kto nauczył się w tym sakramencie spotykać z Żywym Panem, doświadcza tajemnicy przemieniającej mocy Jego działania w swoim wnętrzu. I chociaż każdy sakrament powinien być dla wierzącego spotkaniem z Niewidzialnym Bogiem, który pełen Łaski i Miłosierdzia obdarza człowieka Swoim życiem, to w sposób wyjątkowy właśnie spowiedź tak przeżywana prowadzi do obcowania z Bogiem i dostrzegania Go w codzienności. Dobra spowiedź jest najlepszym przygotowaniem do Eucharystii.

Świeta s. Faustyna podaje w Dzienniczku cztery niezbędne warunki dobrej spowiedzi, czyli takiej, która prowadzi do wewnętrznej przemiany i świętości.

"Pragnę powiedzieć trzy słowa do duszy, która pragnie stanowczo dążyć do świętości i odnosić owoc, czyli pożytek ze spowiedzi.

Pierwsze – całkowita szczerość i otwartość. Najświętszy i najmądrzejszy spowiednik nie może gwałtem wlać w duszę tego, co pragnie, jeżeli dusza nie będzie szczera i otwarta. Dusza nieszczera i skryta naraża się na wielkie niebezpieczeństwo w życiu duchownym i sam Pan Jezus nie udziela się takiej duszy w sposób wyższy, bo wie, że ona nie odniosłaby korzyści z tych łask szczególnych.

Drugie słowo – pokora. Dusza nie korzysta należycie z sakramentu spowiedzi, jeżeli nie jest pokorna. Pycha duszę utrzymuje w ciemności. Ona nie wie i nie chce dokładnie wniknąć w głąb swej nędzy, maskuje się i unika wszystkiego, co by ją uleczyć miało.

Trzecie słowo – to posłuszeństwo. Dusza nieposłuszna nie odniesie żadnego zwycięstwa, chociażby ją sam Pan Jezus bezpośrednio spowiadał. Spowiednik najdoświadczeńszy nic takiej duszy nie pomoże. Na wielkie nieszczęścia naraża się dusza nieposłuszna i nic nie postąpi w doskonałości, i nie da rady w życiu duchownym. Bóg najhojniej obsypuje duszę łaskami, ale duszę posłuszną." (Dzienniczek, 113)

Nauczanie Kościoła Katolickiego na temat sakramentu pokuty:
Katechizm Kościoła Katolickiego pkt. 1420-1498.

Obowiązujące normy prawne:
Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 959-997.

Zobacz więcej

Chrzest Św.

Wymagane dokumenty:

• akt urodzenia dziecka (odpis z Urzędu Stanu Cywilnego)
• wyciąg z aktu ślubu kościelnego rodziców
• dane o rodzicach chrzestnych (imiona, nazwiska, wiek, wyznanie, zawód, adres zamieszkania)
• zaświadczenia z parafii zamieszkania chrzestnych o praktykowaniu wiary

I Komunia Św.

Wymagane dokumenty:

• metryka chrztu dziecka
• jeśli dziecko nie należy do naszej parafii należy przedstawić zgodę własnego proboszcza na przystąpienie do I Komunii Świętej

Bierzmowanie

Wymagane dokumenty:

• metryka chrztu
• zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej lub ostatnie świadectwo katechizacji
• w przypadku osób starszych – świadectwo ukończenia katechizacji szkolnej

Małżeństwo

Wymagane dokumenty:

• aktualne, tj. z datą do 3 miesięcy wstecz, metryki chrztu „świeżość” metryki daje pewność, że nie ma mowy o bigamii lub innej nieprawidłowości, ponieważ na metryce chrztu odnotowuje się zawarte małżeństwo kościelne, święcenia lub śluby zakonne, czasem poświadcza się też sakrament bierzmowania,
• dowody osobiste,
• ostatnie świadectwo katechizacji,
• świadectwo bierzmowania (o ile nie odnotowano na metryce chrztu),
• zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie przedmałżeńskiej,
• zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego (niezbędne gdy małżonkowie chcą, aby ślub kościelny pociągał za sobą również skutki cywilno-prawne – tzw. ślub konkordatowy) lub akt ślubu, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny.

Namaszczenie chorych

Sakrament namaszczenia chorych udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi, który doświadcza trudności związanych ze stanem ciężkiej choroby lub starości.

Kościół wierzy i wyznaje, że wśród siedmiu sakramentów istnieje jeden specjalnie przeznaczony do umocnienia osób szczególnie dotkniętych chorobą - namaszczenie chorych (KKK 1511).

Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości (KKK 1514).

Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się starość (KKK 1515).

Podstawą do przyjęcia Sakramentu namaszczenia jest stan łaski uświęcającej (spowiedź i komunia św.).

Sakrament ten chrześcijanin może przyjmować za każdym razem gdy jest dotknięty ciężką chorobą lub gdy nastąpiło jej nasilenie.

Skutkami specjalnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są: zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla jego własnego dobra i dla dobra Kościoła; umocnienie, pokój i odwaga, by przyjmować po chrześcijańsku cierpienia, choroby i starość; przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty; powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu; przygotowanie na przejście do życia wiecznego.

Nigdy nie udziela się Sakramentu namaszczenia umarłym. Ksiądz wezwany do chorego, który już umarł, tylko modli się za zmarłego, aby uwolnił go od grzechów i przyjął do swego Królestwa. Jeśli istnieje poważna i uzasadniona wątpliwość, czy chory rzeczywiście już umarł można udzielić mu Sakramentu namaszczenia warunkowo.

Przygotowanie do udzielenia Sakramentu chorych

Przed przyjściem kapłana należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, na którym stawia się zapalone świece, krzyż, ewentualnie wodę święconą. Na tak przygotowanym stoliku kładzie kapłan Najświętszy Sakrament oraz oleje. W czasie udzielania Sakramentu namaszczenia chorych powinni modlić się wspólnie także domownicy.

Jesteśmy odpowiedzialni za wezwanie księdza do chorego, który o to poprosi. Zaniedbanie tego obowiązku obciąża nasze sumienie. Tak samo, gdy wiemy, że stan chorego jest ciężki, a mimo to zaniedbujemy ten obowiązek.

Pogrzeb

„Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go "w ręce Ojca". Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami”. (KKK 1683)

Pogrzeb katolicki jest liturgią modlącego się Kościoła za zmarłego odprowadzanego na miejsce złożenia ciała do grobu i oczekiwania oraz modlitewnym wsparciem rodziny pogrążonej w żałobie. Dobrze, gdy wierzący uczestnicy pogrzebu z czystym sercem, po wcześniejszej Spowiedzi przystąpią na Mszy pogrzebowej do Komunii Świętej.

Dokumenty:

• karta zgonu,

• odpis skrócony aktu zgonu (do wglądu),

• poświadczenie wiary i praktyk religijnych osoby zmarłej (gdy pogrzeb odbywa się poza parafią zamieszkania zmarłego. Wówczas niezbędne jest zaświadczenie od własnego proboszcza, informujące o postawie religijno-moralnej osoby zmarłej),

• zaświadczenie o przyjęciu sakramentów świętych (jeśli to możliwe, osoba wierząca powinna przed śmiercią przystąpić do sakramentów świętych: Sakrament pokuty, namaszczenie chorych, Komunia święta. Fakt ten winien poświadczyć kapłan, który Sakramentów udzielił).